Ben naar Fabre's 'Tragedy of a friendship' gaan kijken: dit was voorzien in ons abonnement VLOS.  Het was als opdracht aan Fabre, in het kader van het Opera XXI-festival en WAGNER-jaar.

Verrassende intro: bij het binnenkomen vroeg de kaartjesknipster: "U bent voorbereid op wat u vandaag gaat zien?"  Zagen we er dan zo oud uit?  We hadden het gehoord ja, en in de pers gelezen, dat het een 'schandaaluitvoering' was.  Maar 'Le Sacre du printemps' was dat destijds ook... en in de 20e eeuw bleek het toch ook een kunstwerk?  Een goede vriendin van me had gezegd: het is mooie muziek, doe je ogen dicht!".  Dus we gingen…  Dat is ook de kracht ven OPERA: in het Latijn OPUS in het meervoud: alle kunsten samen, geluid, visueel, noem maar op.

3 uur non stop vuilspuiterij...volgens de gratis inleiding van de VLOS, niet gemaakt om enkel te choqueren, zoals velen zouden denken (sic), maar om de oerkracht en vitaliteit van het menselijk lichaam "over te brengen".
13 stukjes WAGNER-muziek uit diverse Opera's op een langspeelplaat afgespeeld, met zwart/wit oude filmfragmenten op de back scène.  Leuk toch om af en toe naar te kijken, de beate blikken, onwerelds in de 21e eeuw…Maar waarom daar een 15 min. durende masturbeerscène in verwerken? van alle dansers-acteurs?, na afloop op luid boegeroep onthaald!  Duurde ook zo lang! je bleef maar wiebelen op je stoel en ik bespiedde de oudere toeschouwers rondom me heen.  Waarom in hemelsnaam een afschuwelijk reëel aandoende verkrachtingscène, waar man A + man B ineens, zonder enige relatie, actrice C gaan verkrachten?... met aan de haren trekken, gebrul, geschreeuw en gekerm…penetratie langs voor en langs achter...horden mensen verlieten de zaal…

Ik maakte de click: is fake…en kon blijven zitten, maar het versterkt me in mijn statement dat een zelfde thema of gebeuren op film, op toneel of als lectuur: meest beklijvend is de lectuur, dàn het toneel en pas dan de film!…Tot deze conclusie kwam ik, toen ik 'Who is afraid of Virginia Woolf' op de 3 wijzen beleefde: het boek moest ik neerleggen, ermee méést 'embedded': de dialogen las ik alsof ik ze zelf had uitgesproken…het toneel was ook erg, maar toch minder en de film? die gleed aan me voorbij…Hoeveel mensen zouden er thuis de TV afzetten bij een verkrachtingscène? of naar buiten gaan? niemand!  Ik maakte ook de click en dacht aan Oost-Congo waar HIC et NUNC dit wél dagelijkse kost is, de oerkracht van de mens?  Ook de mensonwaardigheden die mensen elkaar aandoen ja !!
En toch ..
Was van de vuilspuiterij er één dat nog esthetisch kon worden genoemd, wanneer Elisabeth uit het fragment van Tannhauser uitgebreid gevingerd wordt en in klaagzang eindigt…, daarbij gelaten, de plastieken ballonnekes waarin het spul wordt opgevangen...cynisch waren de vingerende feeën: met feemuts en wit gewaad (maagdelijk wit, maar met een gat bij de Venusberg) met daarop in rood geborduurd: "Dieu le veut".
De muziek wàs mooi!  Wéét u dat de muziek werd gecomponeerd door Mortiz Eggert, de choreografie er nadien op bedacht?  Zoals een soundtrack maken van een film die je niet hebt gezien …De teksten van Stefan Hertmans waren om te smullen, zo mooi, bv. één: "alleen de dingen die pijn doen blijven leven".  Sommige dansscènes zullen me bijblijven omdat ze nét zo mooi waren … zoals de vier paren die zich in een alternerende beweging verbinden en losgooien, als ware het een golfslag op het strand.  En één dans vond ik zéér mooi: de man hoogmoedig dansend met een zwaard rond een vrouw in overgave met haar nek om de punt van het zwaard.  De 2 zangers, man en vrouw waren goed, in een prachtig mooi gewaad, fluweelzwart met goudwitte stiksels erop geborduurd in mooie klassieke motieven.

Eén groot nadeel: het duurde véél te lang, je was geradbraakt in rug en botten en knieën... en weeïg rond je maag.  Het kon me non-stop bekoren gedurende 1,5 u., nadien zat ik op mijn uurwerk te kijken.  Waarom niet 2 stukken van 1,5 u.?  Waarschijnlijk omdat de zaal dan na de pauze maar half bezet zou zijn geweest.
Toch vond ik het boegeroep onterecht: voor het gezelschap Troubleyn moet het een zwaar labeur zijn geweest … kapot moeten zij geweest zijn na een dergelijke performance, die ze zelf toch niet hadden bedacht, maar méé in het hoofd van Jan Fabre!!
Een 21e eeuws Gesamt Kunsttheater…dat zoals 'Le Sacre Du Printemps' véél reacties zal losweken…volgens mijn man, meer geschikt voor 13 videofragmentjes om te tonen in een filmmuseum.
Wie zal het zeggen?

Dr Lieve Van Ermen



Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

Aanvullende gegevens

Met dank aan onze sponsors.