Voorwoord

Kaft201803Op 29 september 2018 trof mij op een zeer ochtendlijk uur in Bangkok, waar ik in grote vreugde de geboorte van mijn jongste kleinkind beleefde, de zeer droevige boodschap over het overlijden van Dr. Robrecht Vermeulen, decennialang en nog steeds actief verbondsbestuurslid, tevens oud-voorzitter. Het was wel bekend dat hij zich uit zijn vele bestuursfuncties zou terugtrekken om onuitgesproken gezondheidsredenen. Het heengaan kwam voor mij toch zeer verrassend aan. Hij was immers nog aanwezig op de bijeenkomst eind augustus voor de voorbereiding van het aanstaande VAV-symposium en bracht zelf nog persoonlijk twee sprekers aan. Hij lichtte er -herinner ik me bijna letterlijk- zijn visie over de verdere staatshervorming glashelder toe rond de sleutelelementen van voor Franstalig België levensnoodzakelijke financiële transfers en de rol van Brussel.

We verliezen met hem een monument in de Vlaamse strijd. Een man met eerlijk sociaal bewogen engagement. Een man met consequent rechtlijnige ideeën over gezondheidsbeleid, en het grote gebrek eraan in zijn zeer dierbaar Vlaanderen, in het algemeen en zijn Brussel en de “Rand” in het bijzonder.

Ik bood in naam van de raad van bestuur, voor alle VAV-leden én -sympathisanten onze innige deelneming in rouw en leed bij dit afscheid aan zijn echtgenote en familie aan. In dit nummer vindt u een op de uitvaart uitgesproken ‘in memoriam’. Zelf moest ik me op zo’n 10.000 km afstand afwezig melden. Mijn gedachten waren evenwel zonder grenzen toch daar aanwezig; triest, een beetje verslagen, maar ook trots in dankbare herinnering aan een groot man, een trouwe vriend.

Vandaag is 2019 reeds aangevangen. Een nieuw jaar met voor alle Vlamingen een bijzondere gebeurtenis in het verschiet. De zoveelste “moeder van alle verkiezingen” staat gepland. En voorwaar kan dat deze keer ook geen holle frase blijken. Moeten we immers bijvoorbeeld de ministeriële bocht over een fors verhoogde tewerkstellingsgraad in Wallonië en Brussel als oplossing voor de federale staatsschuld, de intentie van het grootste ziekenfonds tot op het spoor zetten van twee gezondheidsfondsen, zelfs de onderhandelingen tussen drie voordien onverzoenbare partijen in de grootste Vlaamse stad, niet interpreteren als een voorzichtig openen van de koelkast, waarin sedert 2014, straks 5 lange jaren, elk woord over verdere staatshervorming geborgen ligt. Sprak men niet over “Spelen met de kaarten zoals de kiezer ze gelegd heeft”. Daarom mag een sprankel hoop alvast bij deze jaarwende. En dromen mag toch al altijd. Stel dat inderdaad na mei de kiezer de kaarten in Vlaanderen, respectievelijk in Franstalig België zo gedeeld heeft dat een absolute meerderheid op rechts staat tegenover een gelijkaardige status aan de andere kant voor links. Komt dan uiteindelijk de grote stap naar confederalisme echt ter tafel bij regeringsonderhandelingen? Gaat dus elk dan echt wel zijn eigen gewenste weg met marginaal behoud van een gemeenschappelijke staat voor buitenlands- en defensiebeleid? Het Vlaams Artsenverbond bereidt in ieder geval deze (definitieve) scheiding op vlak van gezondheidsbeleid voor met het wetenschappelijk symposium van 12 oktober as te Brussel. “Gezondheidszorg voor de Vlamingen” met een bijzondere aandacht voor de situatie in Brussel en de “Rand”. Het thema aangebracht door wijlen Robrecht Vermeulen aan wiens herinnering het symposium in zijn geheel opgedragen wordt.

In naam van de raad van bestuur wens ik alle leden en de vele sympathisanten van het verbond een voorspoedig en gelukkig 2019 toe.

Geert Debruyne, voorzitter

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

Aanvullende gegevens

Met dank aan onze sponsors.