Voorwoord

Kaft201902Dit zijn de laatste dagen vóór het aanstaande VAV-symposium. Voor wie nog niet inschreef het ogenblik dat alsnog meteen te doen via de klassieke weg op papier of elektronisch of via de webstek. De registratie van een groot aantal deelnemers uit eigen rang blijft de voornaamste peiler voor de uitstraling van het Vlaams Artsenverbond. Het bestuur heeft niets onverlet gelaten om zoveel mogelijk belanghebbenden aan te spreken en mag nu al trots zijn op een bijzonder grote interesse uit de politieke wereld en meer nog het zogenaamde ‘middenveld’. Dat oogt alvast zeer positief voor het debat in aansluiting met de vier lezingen.

Het uitblijven van een federale regeringsvorming maakt de belangrijkheid van het besproken thema, ”Gezondheidszorg voor de Vlamingen”, met bijzondere aandacht voor Brussel en de Vlaamse Rand nog groter. Dat moet naast het VAV-memorandum van 2 april 2019 handelend over de communautarisering van de gezondheidszorg en het instellen van een Vlaamse sociale zekerheid, gepubliceerd in het laatste nummer van Periodiek, de leidraad blijven voor alle Vlaamse politieke partijen die aan de onderhandelingen deelnemen.

Ondanks de demografische veranderingen in het hoofdstedelijk gewest en bij uitbreiding Vlaams-Brabant de laatste decennia moeten de eisen van de Vlamingen er onverkort blijven gelden. Maar doen Brusselse Vlaamse politieke partijen daar wel alles voor? De vraag stellen is ze beantwoorden als men het Brusselse regeerakkoord erop naleest.

Over uitgerekend deze problematiek wordt een eerste bijdrage in dit nummer gepubliceerd. Er bestaat immers op vandaag een Europese richtlijn, die toelaat dat artsen uit andere EU-landen slechts één taal kennen om in België praktijk uit te oefenen. Dat is totaal onaangepast aan de Belgische situatie. Een correcte communicatie van arts (en elke andere zorgverstrekker) en de zorgbehoevende kan enkel in diens moedertaal.

Verder blijft ook schijnbaar het Franstalig landsgedeelte ‘demandeur de rien’, ook al dreigt vanaf 2024 een zeer serieus financieringsprobleem. Bevoegdheidsbijeenvoeging en responsabilisering voor het eigen beleid lijkt aan Franstalige kant gewoon ondenkbaar. Bedenk daarbij best dat de zeldzame beleidsdomeinen die integraal werden toevertrouwd aan de regio’s/gemeenschappen veelal in een mislukking resulteerden in het zuiden van het land, terwijl dat nochtans al jaren kan rekenen op een massale financiële ondersteuning van het noorden en de Europese Unie. Het voorbeeld bij uitstek: het onderwijs. En … zonder de financiële transfers, het grootst binnen de sociale zekerheid, lijkt de federale restbevoegdheid aldaar zelfs overbodig.

Drukkingsgroepen moeten in deze tijden van regeringsvormingen dubbel alert blijven, daar de beleidsopties voor in principe voor de volgende vijf jaar worden vastgelegd. Nogmaals dergelijke periode bevriezing van alle communautaire
thema’s brengt misschien de definitieve val van het land teweeg, maar -als dat al gebeurt- zal het dan onvermijdelijk in grote chaos zijn. Vergelijk dat maar met een “no-deal-Brexit” ! Dat voorkomen moet nu de extra inspanning van het Vlaams Artsenverbond in het nastreven van zijn missie bepalen. Een succesvol, en dus druk bijgewoond symposium op 12 oktober is daarvan een eerste aanzet. Aan elk VAV-lid om haar/zijn verantwoordelijkheid op te nemen.
Schrijf je vandaag nog in. Nood breekt ‘wet’, of in ieder geval elk excuus. Waardering en dank verzekerd.

Geert Debruyne, voorzitter

 

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

Aanvullende gegevens

Met dank aan onze sponsors.